Eg fari altíð at minnast títt ljósa smíl, tín vilja, framdriftina, kreativitetin og musikalitetin. Tú ert fyrimynd og inspiratión í mínum lívi og virki.
Ikki øll vita, at tú byrjaði at spæla klaver hjá Brynhild Holm 9 ára gamal í Vági. Føroyingar flest kenna teg allarhelst sum íverkseta og slóðbrótara, og mong munnu minnast teg sum ein, ið ikki var bangin fyri at geva. Heldur geva enn taka, segði tú við meg. Tú smæddist ikki, tá tað kom til at seta ting í verk, hóast tú uppá nógvar mátar var ein smæðin maður, ið treivst best millum vinir, familju og arbeiðsfólk títt. Her vart tú tann skemtingarsami, og til føðingardagar hjá okkum børnum fekk tú øll at flenna at tí, ið tú fann uppá at upptraðka við.
Um ikki eg hevði upplivað teg spæla klaver og tann serliga mátan, fingrar tínir leikandi raktu tangentarnar, so hevði eg verið ein heilt onnur, enn tann eg eri í dag.
Mangan havi eg sitið á møti í Salinum og bíðað spent eftir, at tú skuldi fara upp og spæla uppá. Tað var hæddarpunktið fyri mong tey 40 árini og meira, tú trúfastur spældi undir í Bethel. Síðan fanst tú saman við Orðið á borðið í Frelsunarherinum, og tað var ikki lukkuligt at missa nakað, ið hendi har. Tá tú fyri stuttum fanst útav, at tú ikki var sloppin við til Havnar at syngja við teimum, vart tú ikki blíður.
Mann sigur, at ein skal grulva, áðrenn ein kann ganga. Hvussu hetta var fyri teg, veit eg ikki. Men tú fekst til seinast ikki gingið, og tað visti øll; uttan tú. At renna dugdi tú tó heilt til endan, og hettar vísti tú, tá tú í heyst var og vitjaði meg í summarhúsinum, har tú knappiliga reistist frá borðinum og fór rennandi eftir gólvinum sum ein rakett, og vit, ið vóru saman har, mundu skrædnað. Eisini á hendan hátt vísti tú, at framdriftin altíð kemur fyrst, tað er hon, viljin til at gera mun, til at vera nakað fyri onnur, ið lá tær fremst í huga. Tú spardi teg ikki. Tá lívið spurdi: Hvør skal fara? Var svar títt alsamt: Eg.
Sum ein onnur Pippi Smokkuleggur tóktist hugsunarháttur tín at vera: Hatta havi eg ikki prøvað fyrr, so tað mann fara at ganga! Tað hevur tú gjørt óteljandi ferðir; og ofta við góðum úrsliti.
Mong onnur høvdu takkað nei til tað lívið, ið tú hevur livað, tí tey hvørki tora ella hugsa, tey eru før fyri at lyfta byrðar so tungar, sum tú lyfti. Mong hugsa ivaleyst, nei, lat meg liva “undir radaranum”, har ongin sær – og har ongin kann døma meg.
Góði pabba. Mangar góðar hava løturnar verið. Onnur børn fingu kettu ella hund. Tú rann í haganum, viðhvørt hevði tú likkuegg við heim og einaferð var tað ein livandi hara. Hon doyði tíðanverri av skrekk. Tú kallaði meg krákuna hjá tær, og gav mær ein krákuunga. Tað var fitt, og eg var góð teg, sum eitt barn elskar pápa sín.
Tú hevur altíð tikið væl ímóti teimum, ið vit børn drógu við heim til mammu og tín, ikki minst unnusta mín. Tú spurdi hann: Ert tú góður við Judith? Og tá hann svaraði játtandi, segði tú: Passa mær væl upp á hana.
Tú vart góður við okkum; mammu og børn tykkara.
Takk fyri alt.
Dóttur tín, Judith
